بیداد

وقتی حکومت چنان کارد را به استخوان مردم رساند، که دیگر تحمل آنهمه ظلم واجحاف و نامردی ،آنهمه تعدی، جنایت و بیدادگری، خارج از تحمل شد، خیلی ها رویای آزادی را در حمله کشورهای ابرقدرت می‌دیدند تا شاید با فشار آنها، حکومت ضحاک زمان برچیده شود، اما دریغا که نه سرباز بیگانه به خاطر دلسوزی برای مردم ایران آمده بود و نه ماشین ارعاب و تروری که به اسم حکومت چنگ بر گلوی مردم ایران داشت،با وجود محو شدن لایه اول قدرت، فرو ریختنی بود...حالا مانده است کشوری جنگ زده و نیمه ویران، با سیستمی حاکم همچون مار زخمی، که مترصد فرصتی است تا زهرش را به مردم خودش بریزد و انتقام آنهمه تحقیر و تخریب بیگانگان را از مردم بی پناه ایران بستاند، با وجود بیکاری شدید ناشی از جنگ و قطعی اینترنت، بعید می‌دانم در هیچ مقطعی از تاریخ، حتی در ایلغار مغول، مردم روزگاری به این سیاهی را تجربه کرده باشند...آیا به روزگاری رسیده ایم که دیگر هیچ کاری از دست هیچ کس برنیاید و تنها شاهد اضمحلال و نابودی قدیمی ترین تمدن تاریخ بشری باشیم؟....